ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ

Κοσμοθεωρητικές Προσεγγίσεις ''Δεν υπάρχει κανένας τρόπος για να βεβαιωθώ ότι αυτό που πιστεύω είναι όντως αληθινό. Καμιά ερευνητική μεθοδολογία δεν μπορεί να προσδώσει απόλυτο κύρος στις πεποιθήσεις μου.'' Με τον όρο κοσμοθεωρία εννοούμε την ευρύτερη αντιληπτική προοπτική, το νοητικό, βιωματικό, πολιτισμικό και πνευματικό φίλτρο, μέσα από το οποίο κατανοούμε, ερμηνεύουμε και νοηματοδοτούμε τον εαυτό μας, τους άλλους και το σύμπαν. Η κοσμοθεωρία προτείνει ερμηνείες σχετικά με την προέλευση και τη φύση του υλικού κόμου, του ανθρώπου και των ηθικών κριτηρίων και τοποθετείται απέναντι στα ζητήματα της ύπαρξης ή όχι έσχατου νοήματος και μετά θάνατον ζωής. Η κοσμοθεωρία αντέχει στη δοκιμασία του χρόνου στο βαθμό που: α. Χαρακτηρίζεται από συγκρότηση, συνέπεια, εσωτερική συνοχή, ακρίβεια, σαφήνεια, πιστότητα σε σχέση με τα δεδομένα που υποπίπτουν στην αντίληψή μας. β. Δεν αντιφάσκει με υψηλού βαθμού εμπειρικές ή επιστημονικές βεβαιότητες οι οποίες θεμελιώνονται σε πολύ πιθανά στοιχεία της πραγματικότητας. Δεν συνειδητοποιούμε τις κοσμοθεωρητικές μας προϋποθέσεις όπως δεν βλέπουμε τα μάτια μας όταν κοιτάζουμε γύρω μας. Οι κοσμοθεωρητικές προοπτικές διανοίγουν αντιληπτικές και νοηματικές δυνατότητες προσεγγίζοντας, αποσπασματικά και με αμφισβητούμενο τρόπο, αυτό που φαίνεται αληθινό και όχι αυτό που είναι όντως αληθινό. O άνθρωπος ανακαλύπτει τον εαυτό του, συνειδητοποιεί την ιδιαιτερότητά του ως πρόσωπο μέσα σε ένα συγκεκριμένο γεω-πολιτισμικό περιβάλλον. Παλαιότερα οι νοηματικές συντεταγμένες οι οποίες μόρφωναν την προσωπικότητα και την κοσμοθεωρία του ήταν κυρίως μυθολογικές. Οι προσωπικές του ενδογενείς, γνωσιο-συναισθηματικές δυνατότητες έβρισκαν νόημα και προσανατολισμό μέσα στα πλαίσια των ιδιαίτερων μυθολογικών, κοινωνικο-πολιτιστικών συντεταγμένων της κοινωνίας στην οποία ανήκε. Στις σύγχρονες πολυπολιτισμικές, καταναλωτικές, δυτικές κοινωνίες οι παραδοσιακές, γεωγραφικά οριοθετημένες, κοσμοθεωρητικές προτάσεις ζωής έχασαν την δύναμή και τη λειτουργικότητά τους. Ο άνθρωπος της πληροφορικής και της παγκοσμιοποίησης χωρίς να συνδέεται με ζωηφόρα νήματα παραδοσιακού πολιτισμού, βομβαρδίζεται από μια πληθώρα ετερογενών και αντιφατικών μηνυμάτων. Καλείται να διαμορφώσει μια κοσμοθεωρητική προοπτική όχι πια μονοσήμαντη και απλουστευτική αλλά σύνθετη και πλουραλιστική η οποία συμπεριλαμβάνει συγκροτημένες και ευσταθείς ερμηνευτικές εκδοχές για όλα τα ετερογενή στοιχεία που υποπίπτουν στην αντίληψή του. Η αρμονική σύνθεση αντιθετικών απόψεων, θεωριών και εμπειριών καθίσταται αναπόφευκτη αναγκαιότητα. Ο σύγχρονος άνθρωπος καλείται να διαμορφώσει μια προσωπική κοσμοθεωρητική προσέγγιση που συνθέτει την πολυεπίπεδη ετερότητα σε αλληλοεξαρτόμενες, αισθητικές, ενοιολογικές, υπαρξιακές και πνευματικές αντιληπτικές, δομές οι οποίες αλληλεπιδρώντας μεταλλάσονται και εξελίσσονται επιδιώκοντας όλο και υψηλότερα επίπεδα ευστάθειας και δια-γνωστικής πληρότητας. Η γνώση που προκύπτει από αυτή την πολυεπίπεδη προσέγγιση της πραγματικότητας δεν είναι η απλή, συγκεκριμένη, ξεκάθαρη, βέβαιη, λογική γνώση του απλού ανθρώπου ή της κλασσικής επιστήμης αλλά η πολυδιάστατη, πλουραλιστική, αμφισβητήσιμη γνώση η οποία συγκροτεί αρμονικές συνθέσεις αλληλοεξαρτώμενων και αδιαχώριστων, ετερογενών δεδομένων. Μια γνώση που δεν διεκδικεί τη στωική αλλά τη σκεπτική εγκυρότητα. Ανεξάρτητα από τη λογική συγκρότηση ή τη μεταφυσική ευστάθεια μιας κοσμοθεωρητικής αντίληψης και ανεξάρτητα από το βαθμό αφοσίωσης, λατρείας, πίστης ή δέους που μας συνδέουν μαζί της δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ απόλυτη γνωσιολογική εγγύηση ότι μια κοσμοθεωρητική στάση είναι πιο κοντά στην αλήθεια από μια άλλη. Μπορούμε να πιστεύουμε με απόλυτο τρόπο αυτό που πιστεύουμε αλλά δεν υπάρχει κανένα απόλυτο αντικειμενικό ή υπερ-υποκειμενικό κριτήριο που να μπορεί να εγγυηθεί την αληθινότητα αυτού που πιστεύουμε. Η σχετικότητα είναι ανυπέρβλητο όριο των ανθρώπινων γνωσιολογικών δυνατοτήτων.

ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΕΛΙΚΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ... Όχι, δεν είναι παραμυθάκι που θα λέμε στα παιδιά μας, ή που κάποιος έλεγε σε μας. Αλλά δε βαριέσαι, μιας και είναι ευκολοχώνευτη μέθοδος ας την δοκιμάσουμε. Ποιος ξέρει, ίσως κάπως έτσι να γίνει ποιο ευχάριστο. Μια φορά και έναν καιρό λοιπόν, ζούσαμε ήρεμα και ωραία σε οικοδομήματα χτισμένα από μάρμαρο, πραγματικά μεγαλουργήματα αρχιτεκτονικής. Πιστεύαμε σε ποικιλία θεοτήτων μιας και είμαστε άνθρωποι αναποφάσιστοι από την φύση μας και ως κοινώς μαζοχιστές! Πάλι καλά που ήρθανε αργότερα οι καλοί Ρωμαίοι και μας κατέκτησαν. Και τελικά τι κατάφεραν; Χειρότερα τα έκαναν. Οι ίδιοι εξελληνίστηκαν, ο ελληνικός πολιτισμός διαδόθηκε ακόμα περισσότερο και εμείς ανενόχλητοι συνεχίζαμε να διαδίδουμε την σκέψης και το ευ φιλοσοφείν, σα δε ντρεπόμασταν! Εμείς με το πανθεϊστικό πρωτότυπο, με την βαθυστόχαστη αλαζονεία μας, φαινόμασταν αμετάβλητοι ιδεολογικά. Τι και αν πέρασαν Πέρσες, Αιγύπτιοι, Ρωμαίοι και τόσοι άλλοι, εμείς τον χαβά μας. Και μιας και κανείς δεν μπορούσε να λυγίσει την κληρονομιά μας, είπαμε και ‘μεις κάπου μεταξύ 4ου και 6ου αι. μ.0. (μετά του μηδενός), μόλις είχαμε αρχίσει να βαριόμαστε οικτρά, να δοκιμάσουμε κάτι ποιο ανατολίτικο... κάτι Εβραϊκό βρε παιδί! Τι το θέλαμε... Αλλά από την άλλη μήπως ήμασταν οι μόνοι; Και τώρα, τι;! Τι μας έχει πιάσει και έχουμε βαλθεί να αναβιώσουμε αυτά που τελικά αφήσαμε; Αντίδραση; Πείσμα; Ή μήπως είναι κάτι πολύ περισσότερο, μεγαλύτερο; Αναρωτηθήκαμε άραγε αν το παρελθόν μας αποτελεί ένα βάρος, ή μήπως πόσο γλυκό είναι το βάρος αυτό... Σήμερα, μήτε τα παιδιά αλλά και οι σοβαρότεροι των ενήλικων κλείσανε τα μάτια στην μαγεία του τότε και αφιερώθηκαν στην κοινοτυπία του σήμερα με περίσσιο ζήλο. Και ποιο είναι το γλυκό αυτό βάρος; Που είναι η χαμένη μαγεία που μας κάνει να σκιρτούμε από ευχαρίστηση και υπερηφάνεια; Όλα αυτά είναι μια απλή λέξη, που τόσο εύκολα μπορούμε να ξεστομίσουμε αλλά τελικά πόσο καταλαβαίνουμε την πραγματική αξία της; Μία λέξη... Πολιτισμική κληρονομιά! Καλά δύο λέξεις... αλλά μία έννοια. Ας εξετάσουμε και το σήμερα. Για να δούμε... Ταχύτητα, τσιμέντο, φακελάκια, πλαστικό φαγητό και άγιος ο θεός! Τουλάχιστον τότε είχαμε μπόλικους να διαλέξουμε... Πολιτισμική κληρονομιά λοιπόν... Να ένα πολυσυζητημένο θέμα που φαινομενικά είναι αστείρευτο... Ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του... Ε, γιατί όχι και ‘γω; Αναρωτηθήκατε ποιος είναι ακριβώς ο παράγοντας που διατηρεί την συλλογική συνείδηση ενός λαού ή ακόμα και ενός ατόμου; Λέμε ότι είμαστε Έλληνες, και φυσικά κανείς δεν θα το αμφισβητήσει. Και λοιπόν; Εγώ θα πω πως είμαι από την Χονολουλού, ποιος θα με αμφισβητήσει; Οι συγγενείς... Και γιατί;! Διότι φυσικά με έχουν μεγαλώσει ως “Έλληνα”. Και ιδού το αξιοσημείωτο... Όχι απλά ως νεοέλληνα, μα σαν Έλληνα με όλη την σημασία της λέξης! Για να το περιεργαστούμε λίγο αυτό. Σκεφτόμενοι βιολογικά, καταγωγή δεν υφίσταται. Και όχι μόνο στην Ελλάδα, φυσικά και όχι! Το “μπαστάρδεμα” είναι άθλημα παγκόσμια διαδεδομένο ανά τον κόσμο, χρόοοονια τώρα. Για σκεφτείτε το λίγο... Ελλάδα; Τουρκοκρατία, Γερμανοί, Ιταλοί και δε συμμαζεύεται... Κίνα; Μόνο και μόνο από την επέλαση των Μογγόλων συνεχίστηκε το σπορ... Γερμανία; Καλά, εκεί κάποτε ένας Εβραίος έκανε το πέμπτο ράιχ και γενοκτονούσε λόγω κομπλεξισμού άλλους Εβραίους εις το όνομα της Άριας Φυλής τρομάρα του... Χίτλερ νομίζω τον έλεγαν; Για την Αμερική δεν θα αναφερθώ καν... Οι ελάχιστοι αληθινοί Αμερικάνοι, οι λεγόμενοι λόγο γκάφας του Κολόμβου Ινδιάνοι, κοντεύουν να μπουν στα αρχεία της Green Peace ως είδος προς εξαφάνιση... Λίγο πολύ αυτό συμβαίνει με όλες τις χώρες, η κάθε μία με το δικό της στυλ μα το άθλημα, άθλημα! Και τώρα με τον τουρισμό... εκεί να δεις πρόσφορο έδαφος. Οπότε γίνεται κατανοητό πιστεύω πως βιολογικά τουλάχιστον, “καθαρή” εθνική καταγωγή δεν μπορεί να υφίσταται... Δε βαριέσαι, τα “μπασταρδάκια” λένε είναι τα ποιο όμορφα. Να και ένας λόγος να το δεχτείς φιλοφρονητικά αν σε αποκαλέσουν έτσι... αν και δεν νομίζω να συμμερίζονται πολλοί το συλλογισμό μου αυτόν. Οπότε ποιος είναι τελικά αυτός ο “παράγοντας” μου μας καθιστά Έλληνες; Μμμμ... καλή ερώτηση. Πονάω την Ελλάδα και τα παιδιά της, γουστάρω τις παραξενιές μας αλλά και τα καλά μας. Μεγάλωσα ως Έλληνας, έμαθα το αραλίκι και την φραπεδιά, το ουζάκι με το μεζέ, το ξενύχτι μέχρι πρωίας... Νιώθω Έλληνας! ΕΙΜΑΙ Έλληνας και το “γουστάρω”! Ίσως όχι αρκετό για κάποιους, αλλά υπέρ αρκετό για εμένα... Προσωπικά μεγάλωσα τρέφοντας μεγάλη αγάπη για τις παραδόσεις και τους μύθους του κόσμου, όπως φυσικά και για την Ελληνική παράδοση. Μικρό παιδί του δημοτικού θυμάμαι όταν πρωτάκουσα για τους άθλους του Ηρακλή και τα μπερδέματα των Θεών. Αλλά ήσαν τόσο ρηχές οι περιγραφές και οι εξιστορήσεις της εν λόγο δασκάλας μου, που μου έδινε την εντύπωση πλήρης αδιαφορίας. Οπότε από μικρός διάβαζα ό,τι περνούσε από τα χέρια μου... Τελείως “φύτουλας”, μιλάω ειλικρινά! Βέβαια, μόνιμο παράπονο της μάνας μου ήταν το ότι δεν έδινα την ίδια προσοχή και στα σχολικά βιβλία. Τι να κάνουμε, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα! (τυπική δικαιολογία που κατά κάποιο ανεξήγητο λόγο ποτέ δεν κατάφερε να την συγκινήσει...). Μετά από κάποια αρκετά βιβλία έπεσε στα χέρια μου η «Ελληνική Μυθολογία» του Τσιφόρου. Ίσως να ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν, μιας και οι πληροφορίες που έπαιρνα από την δασκάλα μου ήταν της τάξεως του «μια φορά κι έναν καιρό»... τουλάχιστον αυτό το αντίκτυπο είχε πάνω μου. Αναρωτιέμαι καμιά φορά, το ότι δεν είχα και πολλούς φίλους τότε μήπως οφείλεται στο ότι ενώ τα άλλα παιδάκια διάβαζαν κόμικς εγώ διάβαζα Τσιφόρο και Τόλκιν; Αλλά από την άλλη και κόμικς διάβαζα (και διαβάζω). Έτερον εκάτερον... Μάλλον θα ήταν το ότι δεν συμφωνούσα με την γενική ιδέα της διασκέδασης. Το να διαβάσω ή να ζωγραφίσω μου ήταν τόσο ποιο διασκεδαστικό από τους “κλέφτες και αστυνόμους”. Βέβαια μου άρεσε να χαζεύω ένα τσούρμο πιτσιρίκια να κυνηγιούνται στο σχολικό προαύλιο δίχως λόγου και αιτίας, λες και από αυτό εξαρτιόταν η ζωή τους. Ίσως το ότι θέλησα να μεγαλώσω από τόσο νωρίς δεν ήταν ό,τι ποιο υγιεινό... Μάλλον για αυτή μου την αντικοινωνικότητα και βιασύνη ωριμότητας φταίνε τα γονίδια του πατέρα μου... ποιος ξέρει (α ρε πατέρα!). Θυμάμαι χαρακτηριστικά την “περίοδο” του μαθήματος των θρησκευτικών καθώς μαθαίναμε για τον καλό Χριστούλη που ήταν Θεός αλλά ταυτοχρόνως και άνθρωπος, πετάχτηκα και είπα «σαν τον Ηρακλή, έτσι κυρία;» γεμάτος χαρά το σκασμένο, που ένα μυθικό αρχαιοελληνικό πρόσωπο έμοιαζε τόσο με τον θεάνθρωπο του Χριστιανισμού. Τι το θελα; Ακόμα αναρωτιέμαι για τον λόγο της αντίδρασης των συμμαθητών μου, που ξέσπασαν σε γέλια. Και η δασκάλα μου, που αν και το βλέμμα της έδειχνε να αμφισβητεί την διαπαιδαγώγησή μου (και την ύπαρξη του όποιου σεβασμού φυσικά), μου έκανε σφοδρή παρατήρηση να μη κάνω τον “καραγκιόζη” μέσα στην τάξη. Πάλι καλά που δεν έφαγα και τιμωρία... Δεν μπόρεσα να καταλάβω, πως γίνεται μια ευσεβή απορία να προκαλεί τόση αντίδραση. Και εκείνη την στιγμή κατάλαβα τι είχε συμβεί, γιατί όλοι δεν πίστευαν στην ύπαρξη των Ελλήνων Θεών και ημίθεων: Τους είχαν κάνει πλύση εγκεφάλου εξωγήινοι εισβολείς, και σιγά-σιγά θα έπειθαν τους ανθρώπους πως δεν είναι άνθρωποι, και μετά θα γινόταν η εισβολή και θα κατακτούσαν την Γη μας, και μετά θα γινόμασταν υπηρέτες τους και μετά... χτύπησε το κουδούνι του διαλύματος. Αναπολώντας τώρα εκείνα τα χρόνια πιστεύω πως ίσως θα έπρεπε να παραμείνω παιδί, λίγο ακόμα. Πραγματικά η οποιαδήποτε θεωρία εισβολής εξωγήινων μοιάζει πολύ καλύτερη από την πραγματικότητα. Αδιαφορία, φανατισμός, δολοπλοκίες... Αυτός είναι ο κόσμος μας. Πόσο θα ήθελα να γυρίσω πίσω, εκεί όπου η αδιαφορία σήμαινε πως δεν έκανες τα μαθήματά σου, όπου φανατισμός ήταν η πεποίθηση πως ο Μπάτμαν ήταν ποιο δυνατός από τον Σούπερμαν, όπου η μεγαλύτερη δολοπλοκία ήταν πώς θα κατάφερνες να κάνεις σκονάκι στο διαγώνισμα χωρίς να σε καταλάβει η δασκάλα. Όμορφες μέρες. Αλλά δεν μετανιώνω, διότι αυτό θα σήμαινε πως όσα θέλησα και όσα πίστεψα είναι ψέμα, και το χειρότερο όλων είναι να ψεύδεσαι στον ίδιο σου το εαυτό. Άσε που τελικά ο Ηρακλής και ο Χριστός δεν έχουν και τόσα κοινά όπως πίστευα τότε...

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΔΟΝΟΥΝΤΑΙ

http://www.youtube.com/watch?v=wesZ9jQNPic&feature=youtu.be

08 05 2012 Δυσκολα τα πραμματα. Τι ειναι τελικα περιβάλλον; Ειναι ο χωρος; Ειναι ο Χρονος; Ειναι οι Ανθρωποι με τους οποιους εχεις επιλεξει να ζεις; Και πότε αυτό το περιβάλλον γίνεται επικινδυνο για σενα; Ποιες ειναι οι Πρωταρχικες αναγκες για να ζει κανεις; Πρωταρχικό ειναι η Αυτοεκτιμηση. Μα η Αυτοεκτιμηση εξαρταται αμεσα απο την εκτιμηση που σου δειχνουν οι ανθρωποι του περιβαλλοντος σου.

μυηση

Ας ξεκινήσουμε εννοιολογικά από αυτό που ονομάζουμε μαγεία. Θα μας χρειαστεί για να αποσαφηνίσουμε τις έννοιες που θα ακολουθήσουν. Οφείλουμε εξ αρχής να διακρίνουμε τις έννοιες του όρου. Kατ’ αρχάς, μάγος σημαίνει σοφός και τέτοιοι ήταν μεταξύ άλλων οι τρισμέγιστοι στην Αίγυπτο, οι καββαλιστές των Εβραίων, οι μάγοι της Περσίας, οι σοφοί και οι σοφιστές της Αρχαίας Ελλάδας και της Ρώμης. Κατά δεύτερον, ο όρος αναφέρεται σε όποιον θαυματουργεί μετερχόμενος δυνάμεις της Φύσεως, όπως συμβαίνει στην ιατρική και στη φυσική. Με το εννοιολογικό αυτό εφόδιο το οποίο θα χρησιμοποιήσουμε κατωτέρω μπορούμε να συνεχίσουμε με γνώμονα την ανθρώπινη διάσταση και την εξ αυτής σημειούμενη πρόοδο.

Είναι φανερό πως ο άνθρωπος έχει κάνει τεράστια βήματα προόδου από τις πρωτόγονες καταβολές του. Κάθε πολιτισμός βλέπει την ανθρωπότητα να κάνει ένα ακόμα βήμα προς την πραγμάτωση των δυνατοτήτων της. Πολλοί πιστεύουν ότι, από πολλές χιλιετηρίδες, αυτή η εξελικτική πορεία κατευθύνεται, με βάση ένα σχέδιο, από εκείνους τους περισσότερο εξελιγμένους ανθρώπους που είναι γνωστοί στους εσωτερικούς κύκλους ως η Πνευματική Ιεραρχία. Η ιστορία της ανθρωπότητας μπορεί να ιδωθεί ως η ανταπόκρισή της στις ιδέες που αποδεσμεύονται διαδοχικά στον κόσμο από τους Διδασκάλους για να προκαλέσουν τις προόδους σε γνώση και σοφία, και που έκφρασή τους είναι οι δημιουργικές τέχνες, η επιστήμη, η πολιτική και η θρησκεία. Σε κάθε εποχή, από το πνευματικό αυτό κέντρο αναδύθηκαν διδάσκαλοι για να δώσουν στην ανθρωπότητα τη δυνατότητα να κάνει το επόμενο βήμα της εξέλιξής της• Όλοι τους τέλειοι άνθρωποι στην εποχή τους, όλοι τους υιοί του ανθρώπου που έγιναν Υιοί του Θεού, γιατί αποκάλυψαν την έμφυτη θεία φύση τους. Είναι οι θεματοφύλακες ενός Σχεδίου για την εξέλιξη της ανθρωπότητας και των βασιλείων της φύσης. Αυτό το Σχέδιο εκπληρώνεται με τη μεσολάβηση της εσωτερικής Ιεραρχίας. Οι Διδάσκαλοι της Σοφίας είναι τα μέλη εκείνα της ανθρώπινης οικογένειας που έκαναν το ταξίδι της εξέλιξης πριν από μας• που έχοντας τελειοποιηθεί, ανεβαίνοντας τα ίδια σκαλοπάτια που κι εμείς ανεβαίνουμε, επωμίστηκαν την ευθύνη να καθοδηγήσουν εμάς τους άλλους προς το ίδιο αυτό επίτευγμα. Αυτοί- ή οι προκάτοχοί Τους -βρίσκονται πίσω απ' ολόκληρη την εξελικτική πορεία, οδηγώντας και βοηθώντας τους ανθρώπους, μέσα από μια βαθμιαία διεύρυνση της συνείδησης, να αποκαλύψουν σταδιακά την έμφυτη θεία φύση τους και να γίνουν, όπως και οι Διδάσκαλοι, θεϊκά, τελειοποιημένα ή φωτισμένα Όντα.

Η εσωτερική διεργασία που είναι γνωστή ως Μύηση είναι η ατραπός προς αυτή την τελειοποίηση, προς το σημείο όπου ο άνθρωπος ενώνεται και γίνεται ένα με την Πηγή του. Αυτό το μονοπάτι σημαδεύεται από βαθμίδες ή σημεία κρίσης και έντασης. Κάθε μύηση προκαλεί μια τεράστια διεύρυνση της συνειδητότητας, η οποία φέρνει μια όλο και βαθύτερη και πληρέστερη όραση και γνώση της αληθινής φύσης της πραγματικότητας. Αυτό τον ρόλο στον μικρόκοσμό του εκπληρώνει και ο Τεκτονισμός. Ένας τέκτων, δηλαδή μία νέα ψυχή στο μυητικό γίγνεσθαι, απολαμβάνει μία νέα εμπειρίας ενσάρκωσης στη Γη. Η απόφασή του τέκτονα να μυηθεί και να παραμείνει στη Στοά οφείλεται στην επιθυμία του να υπηρετήσει το Παγκόσμιο Σχέδιο και την Παγκόσμια Ψύχη και όχι σε μία προσωπική βιωματική.

Υπάρχουν βάσιμοι λόγοι να πιστέψουμε ότι πολλές -αν όχι όλες- οι μεγάλες μορφές της ανθρώπινης ιστορίας ήταν συνειδητοί μύστες κάποιου βαθμού: τέτοια παραδείγματα είναι ο Πυθαγόρας, ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας• ο Σαίξπηρ, ο Δάντης και ο Βάκων• ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Παράκελσος και ο Μότσαρτ. Όλοι τους έκαναν φανερή, στη ζωή ή στα γραπτά τους, μια γνώση άλλων, ανώτερων επιπέδων συνειδητότητας, μια επίγνωση του κόσμου του νοήματος και μια αίσθηση εσωτερικής σύνθεσης. Άλλωστε, η μυστηριώδης μορφή του Κόμητος του Σεν Ζερμαίν, που αναγνωρίστηκε φανερά ως δάσκαλος και μύστης σε όλες τις αυλές της Ευρώπης του 18ου αιώνα, είναι ένας από τους λίγους Δασκάλους της Σοφίας που έζησαν εξωτερικά στον καθημερινό κόσμο.

Στην εσωτερική παράδοση, ο Τεκτονισμός παραμένει σε θέση περίοπτη και συμβάλει διά της μυητικής του οδού στην προσέγγιση της Παγκόσμιας Ιεραρχίας. Επί χιλιάδες χρόνια περίμενε και σχεδίαζε τούτο το άμεσα κοντινό μας μέλλον, εκπαιδεύοντας τους Μαθητές του και προετοιμάζοντας τον ίδιο για το μεγαλεπήβολο έργο που τον περιμένει. Τώρα που ανατέλλει μια νέα Εποχή, η Ιεραρχία είναι περισσότερο παρά ποτέ εμφανής διά του Τεκτονισμού και άλλων εσωτερικών σχολών που δεν έχουν απολέσει τις μυητικές τους κλείδες. Οι Τέκτονες καλούνται να εγκαινιάσουν τη νέα εποχή, μια εποχή Σύνθεσης και Αδελφοσύνης. Οι Διδάσκαλοι μας εκεί στους αόρατους κόσμους στέκονται τώρα, περιμένοντας από μας όσους φοιτούμε στα Τεκτονικά μυστήρια να κάνουμε, με τη δική μας ελεύθερη βούληση, τα απαιτούμενα πρώτα βήματα προς την κατεύθυνση της ενότητας, της συνεργασίας και της υπέρβασης. Θα αναδυθούν τότε, και η παρουσία τους στον κόσμο θα είναι γεγονός αναμφισβήτητο.

Ας δούμε το «θαύμα» της μύησης:

Η τεκτονική μύηση διαιρείται σε τρεις (ή περισσότερες) κύριες ομάδες ή τμήματα που αντιστοιχούν στις τρεις μεγάλες γραμμές δύναμης, τις τρεις μείζονες απόψεις της Παγκόσμιας Ιεραρχίας που μας είναι γνωστές—την άποψη της Θέλησης - Ισχύος, την άποψη της Αγάπης-Σοφίας και την άποψη της Νοημοσύνης. Κάθε τμήμα ενσωματώνει, διοχετεύει και επηρεάζεται από τη μια ή την άλλη από τις τρεις αυτές απόψεις. Σκοπός είναι η ανάδειξη του μυούμενου (ή ορθότερα της ψυχικής του ύπαρξης) ως κομμάτι της Παγκόσμιας Ψυχής, η ανάδειξή του ως Τελειοποιημένου Ανθρώπου. Θυμίζουμε τη ρήση του Marsilio Ficino: Η παγκόσμια Ψυχή απλώνεται –όπως η φωνή- σε όλα τα μέρη του Σύμπαντος και τα περιβάλλει. Η παγκόσμια Ψυχή συνδέει το σώμα με το πνεύμα. Ο Τεκτονισμός συνδέει την κοσμική ψυχή με την παγκόσμια και αυτήν με την παγκόσμια ιεραρχία, δηλαδή την έννοια του απείρου. Η μυητική πορεία της ψυχής του τέκτονα ξεδιπλώνεται στο άπειρο και αναζητά τη γνώση, τη μαγική γνώση, με τρόπο μαγικό δηλαδή ενορατικό, άμεσο και εσωτερικό. Δεν αρκείται στην εξωτερική θέαση των πραγμάτων και γι’ αυτό δεν μιλάμε μόνο για επιστημονική παρατήρηση, αλλά για μαγική αντίληψη που χρησιμοποιεί το σύμβολο και τη φαντασία ως γέφυρες που συνδέουν τον άνθρωπο με τον κόσμο και το θείο. Αυτή είναι η «υψηλή μαγεία» του Τεκτονισμού• χρησιμοποιεί τη μύηση και τη φαντασία όχι μόνο για να ερμηνεύσει τον κόσμο, αλλά και για να επηρεάσει τη συμπεριφορά των ανθρώπων προς όφελος του ανθρώπινου γένους.

Η Παγκόσμια Ιεραρχία σήμερα τον 21ο αιώνα έχει αλλάξει μορφή. Αυτό το έχει κάνει πολλές φορές στη διάρκεια των αιώνων, καθώς μέλη της ανθρώπινης φυλής γίνονται μύστες και μετά Διδάσκαλοι, έτσι ώστε οι Δάσκαλοι των ανώτερων βαθμίδων να μπορούν να προχωρήσουν σε ανώτερο έργο. Πολλοί αφήνουν τον υλικό πλανήτη και προχωρούν σε υψηλότερες σφαίρες ή σε ανώτερους κόσμους, πνευματικές σφαίρες ή συστήματα. Όμως, η Ιεραρχία -όπως έγραφε ο Γράβιγγερ- συνεχίζει να εξωτερικεύεται όταν και όπου κρίνει μέσω των μυητικών συστημάτων και να γίνεται γνωστή φυσικό επίπεδο.

Ο Τεκτονισμός θεωρούμε ότι οφείλει να αποδεχθεί τη θέση του ως μυητικό σύστημα ως μυστική πρωτογενή ύλη (prima materia) και όχι ως εταιρία πολλαπλών σκοπών. Οφείλει να κάνει πραγματικότητα τη συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι οφείλει να επιστρέψει έναν κόσμο υπερβατικό γεμάτο φαντασία (imagination < magic = μαγεία). Έχει φτάσει στο τέλος ενός κύκλου της δικής του εξέλιξης, τελείως ξέχωρα από την ανθρώπινη εξέλιξη, ενός κύκλου που τον αφορά ως Οργάνωση (Τάγμα) -στην πραγματικότητα, ως κομμάτι της Ιεραρχίας. Οφείλει να διευρύνει τη συνείδησή του έτσι ώστε να περιλαμβάνει όλα τα επίπεδα μέχρι και το πνευματικό. Κάθε κίνηση, κάθε απόφασή οφείλει να γίνεται υπό το φως αυτής της γνώσης, ότι δηλαδή αργά ή γρήγορα η μυητική φαντασία θα βγει στον καθημερινό κόσμο. Τότε πολλοί από τους Διδασκάλους θα αναδειχθούν ως Σοφοί και τότε οι μυητικές κλείδες θα αρχίσουν να λειτουργούν «μαγικά» στο φυσικό επίπεδο, ενεργοποιώντας τα «άγνωστα» εσωτερικά επίπεδα.

;;;

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ;

Ειναι  μερες  τωρα  που  προσπαθω  να  ΜΗΝ  γραψω  κατι  για  τους  Αγανακτισμενους.
Να  μην  γραψω,  γιατι  μου  ειναι  αδυνατον  να  καταλαβω  ενα  κινημα,  μια  επανασταση,  κατι  τελος  παντων  ΧΩΡΙΣ  ΣΤΟΧΟ. 
Χωρις  θεση,  χωρις  αποψη,  χωρις  συνθημα  και  πανω  απ ολα  "ε ι ρ η ν ι κ ο "  .
Τι  πα  να  πει  ειρηνικο;
Ο  αγαν-  ακτισμενος  με  πρωτο  συνθετικο  το  ΑΓΑΝ  που    σημαινει  χωρις  οριο  χωρις  μετρο,
δεν  μπορει  να  διαμαρτυρεται  ειρηνικα.  Οαγανακτισμενος  τα  γαμαει  ολα.  Τι  πα  να  πει  ειρηνικα...
ΟΑγανακτισμενος  ΔΕΝ  συμβιβαζεται  με  τιποτα  λιγοτερο  απο  τις  κρεμαλες.
Και  ας  πουμε  οτι  καταλαβαινω  το  ειρηνικο. 
Τι  ζητανε;
Τι  ζητανε  οι  διανοουμενοι  που  εγραψαν  την  απανταχουσα  και  τι  λενε  οι  αθεοφοβοι;:  ΑΥΤΟΙ  ΠΟΥ  ΤΑ  ΕΚΑΝΑΝ  ΣΑΝ  ΤΑ  ΜΟΥΤΡΑ  ΤΟΥΣ   ΝΑ  ΓΙΝΟΥΝ  ΚΑΛΑ  ΠΑΙΔΙΑ  ΝΑ  ΔΙΟΡΘΩΣΟΥΝ  ΤΗΝ  ΖΗΜΙΑ  ΚΑΙ  ΝΑ  ΜΗΝ  ΤΟ  ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΝ!!!!!!!!
Ρε  αει  στο  γεροδιαολο  μαλακες  που  φαγατε  τον  αγλεορα  ΟΛΟΙ  σας  και  τωρα  το  παιζετε  σοφοι...Αει  στο  διαολο

 

Ο μύθος της πεταλούδας στο Μεξικό

Ιδεόγραμμα και ασημικά από την εποχή των Αζτέκων


Με την πεταλούδα και τον συμβολισμό της φαίνεται πως ασχολήθηκαν ιδιαίτερα οι αρχαίοι λαοί του Μεξικού. Στο Las Mariposas entre los Antiguos Mexicanos, (Οι πεταλούδες στους αρχαίους Μεξικανούς) του Carlos Beutelspacher καταγράφεται η στενή παρατήρηση της πεταλούδας από τους αρχαίους μεξικανικούς πολιτισμούς των Μιξτέκ των Κχολουλτέκ και των Αζτέκ. Εκεί φαίνεται πώς οι πεταλούδες συμβόλιζαν τη φωτιά, την ψυχή, το θάνατο, τους πολεμιστές τους ταξιδιώτες και τα κολίβρια. Οι αρχαίοι Μεξικανοί γνώριζαν τους κύκλους ζωής των λεπιδόπτερων και έδιναν ονόματα σε κάθε φάση τους. Στη γλώσσα Ναχουάτλ η φάση του αυγού ονομάζεται αχουαχπαπαλότλ (αμάρανθος) εξαιτίας της ομοιότητάς του με τους σπόρους του φυτού. Οι προνύμφες ονομάζονται οκουϊλίν και έδωσαν το όνομά τους σε αρκετές γεωγραφικές περιοχές. Στην ενήλικη πεταλούδα έδωσαν και συνεχίζουν ακόμα και σήμερα σε ορισμένες περιοχές να δίνουν το όνομα παπαλότλ.

Ο Beutelspacher καταγράφει επίσης δύο σημαντικές θεότητες, την Ξοτσικετζάτλ και την Ιτζπαπαλότλ. Η Ξοτσικετζάτλ ήταν η θεά της αγάπης, των λουλουδιών, της βλάστησης και της φωτιάς. Το όνομα της θεάς σημαίνει όμορφο λουλούδι, πιθανή απεικόνιση του είδους papilio multicaudatus, μιας πολύ κοινής πεταλούδας του κεντρικού Μεξικού. Αυτή η θεά προστάτευε τους καλλιτέχνες, τους βιοτέχνες, τους ζωγράφους και τις κοινές γυναίκες. Ενίοτε συνδέεται με το κολίβρι, αν και ο Beutelspacher παρέχει αρκετά επιχειρήματα για την εικονοπλασία της ως θεά-πεταλούδα. Επιχειρώντας εδώ ένα είδος μυθολογικού συγκρητισμού παρατηρούμε πως στον αρχέτυπο συμβολισμό του παγκόσμιου μύθου οι έννοιες φωτιά, τέχνη, άνθος, κοινή γυναίκα παραμένουν τόσο στον ελληνορωμαϊκό όσο και στον αρχαίο μεξικανικό μύθο συνδεδεμένες με την ιδέα της πεταλούδας, διατηρώντας αναμφίβολα και τις σύγχρονες αποτυπώσεις τους σε σύγχρονες κοινωνικές δοξασίες. Η θεά Ιτζπαπαλότλ με τη σειρά της (οψιανός ιτζλί και πεταλούδα παπαλότλ) συνδέεται με το είδος rothschildia orizaba, μια πεταλούδα του μεταξιού. Αυτή η θεότητα ήταν η μητέρα-θεά των Τσιτσιμέκ και υποκατέστησε την Ξοτσικετζάτλ, όταν οι Αζτέκ κυριάρχησαν σε τούτη την εθνική ομάδα. Η Ιτζπαπαλότλ ήταν δυνατή και άγρια θεά με φτερά πεταλούδας και μεγάλα νύχια σε ετοιμότητα στα χέρια και τα πόδια της. Η θεά απεικονιζόταν επίσης με το βασιλικό όρνεο, (sarcoramphus papa), ένα είδος πολύ κοινό στο βόρειο Μεξικό κατά τη διάρκεια του πολιτισμού των Τσιτσιμέκ.

Γεννημένες από την κάμπια στη χρυσαλίδα, οι πεταλούδες ήταν ένα σύμβολο αναγέννησης, ευτυχίας και χαράς για τους γηγενείς του Μεξικού. Σε έναν μύθο, ο ισχυρός θεός-ερπετό, ο Κετζαλκοάτλ, εισέρχεται στον κόσμο με τη μορφή της χρυσαλίδας, από την οποία προβάλλει με τρόπο οδυνηρό στο πλήρες φως της τελειότητας που συμβολίζεται από την πεταλούδα. Εκτός από τα παραπάνω οι Αζτέκ επίσης πίστευαν ότι οι μακάριοι νεκροί με τη μορφή όμορφων πεταλούδων επισκέπτονταν τους συγγενείς τους, για να τους βεβαιώσουν ότι όλος ήταν καλά. Αυτές οι πεταλούδες πετούσαν γύρω από το σπίτι και γύρω από τις ανθοδέσμες που διακοσμούσαν τις οικίες των ευγενών Αζτέκ. Θεωρείτο αγένεια αν μύριζε κανείς τα λουλούδια από πάνω. Ο επισκέπτης ήταν υποχρεωμένος να τα μυρίσει από πλάγια θέση, γιατί η κορυφή ήταν αφιερωμένη στις ψυχές που έρχονταν και απολάμβαναν τη μυρωδιά, ιδιαίτερα αφιερωμένη στην ύπαρξή τους. Πολλοί άνθρωποι στο Μεξικό θεωρούν ότι κάποιος θα πεθάνει όταν σταματήσει μαύρη πεταλούδα στην πόρτα του. Η μαύρη πεταλούδα (ascalapha odorata) ονομάζεται Μικπαπαλότλ, από το μικουΐτζτλί, που σημαίνει θάνατος.










Οι ρεαλιστικές ή στυλιζαρισμένες απεικονίσεις της πεταλούδας ποικίλουν και διακοσμούν πολυάριθμα θέματα της αρχαίας μεξικανικής τέχνης. Για παράδειγμα πεταλούδες διακοσμούσαν τον εξωτερικό δακτύλιο του ημερολογίου των Αζτέκ και συμβόλιζαν το πυρ των φιδιών. Άλλες αναπαραστάσεις βρέθηκαν στον χρυσό διάκοσμο ανώτερων αξιωματούχων, σε κώδικες και τοιχογραφίες, ακόμα και στην τέχνη της σύνθεσης
φτερών (plumeria).

Α-B. Επίπεδη πήλινη σφραγίδα με μοτίβο πεταλούδας από την Τεοτιχουακάν C. Ιερογλυφικό από την πόλη Οκουϊλάν, που απεικονίζει μια κάμπια με κεφαλή πεταλούδας. D-F. Πήλινες επίπεδες σφραγίδες με μοτίβο πεταλούδας από το Αζκαποτζάλκο G. Ελλιπής σφραγίδα με μοτίβο πεταλούδας και σύνθετη σχεδίαση φτερών από την Τεοτιχουακάν. H-I. Πήλινες επίπεδες σφραγίδες με μοτίβο πεταλούδας από το Αζκαποτζάλκο

A. Αποτύπωμα κεφαλής πεταλούδας με σφραγίδα σε πηλό B. Εντύπωση πλήρως στυλιζαρισμένων μοτίβων. C. Όστρακο πήλινου αγγείου με στυλιζαρισμένο μοτίβο σώματος και φτερών πεταλούδας. D. Αποτύπωμα πήλινης σφραγίδας με μοτίβα πεταλούδας E. Διακόσμηση με στυλιζαρισμένη κεφαλή πεταλούδας.

A. Πήλινη επίπεδη σφραγίδα με μοτίβο πεταλούδας από το Τλαλτελόκο A. Κεραμική πήλινη σφραγίδα με διακοσμητικό μοτίβο πεταλούδας (Αζτέκ) B. Στήριγμα διακοσμημένο με μοτίβο πεταλούδας. C-F. Στήριγμα κυλινδρικού αγγείου από την Τεοτιχουακάν με στυλιζαρισμένο μοτίβο πεταλούδας. Ο γηγενείς νοτιοαμερικανοί ενσωμάτωσαν επίσης τα διάφορα λεπιδόπτερα στις μυθολογίες του. Για τους Γκοατζίρο της Κολομβίας, εάν κάποια ιδιαίτερα μεγάλη, λευκή πεταλούδα βρεθεί σε κάποια κρεβατοκάμαρα δεν πρέπει κανείς να την κακομεταχειριστεί ή να τη διώξει, γιατί είναι το πνεύμα ενός προγόνου που έρχεται να επισκεφτεί την κατοικία. Τον ίδιο μύθο συναντάμε στην Ιαπωνία, με τις ίδιες ακριβώς ιδιότητες. Εάν η πεταλούδα γίνει ενοχλητική, πρέπει να τη διώξει κανείς με μεγάλη προσοχή και φροντίδα, διαφορετικά το πνεύμα θα πάρει εκδίκηση. Ανάμεσα στους Αϊμάρα της Βολιβίας ένας ορισμένος σπάνιος τύπος νυχτοπεταλούδας θεωρείται οιωνός θανάτου. Είναι πολυάριθμα τα παραδείγματα των λεπιδόπτερων γενικότερα στις μυθολογίες γηγενών λαών σε όλο τον κόσμο. O Μίρτσεα Ελιάντε για παράδειγμα αναφέρει ότι στη Μαδαγασκάρη και το Νάγκα Μανιπούρ ορισμένες φυλές διεκδικούν την καταγωγή τους από την πεταλούδα. Σύμφωνα με τους Πίμα της Βόρειας Αμερικής κατά τη στιγμή της έναρξης της δημιουργίας ο δημιουργός Τσιοβοτμάκι πήρε τη μορφή πεταλούδας και πέταξε τριγύρω στον κόσμο, έως ότου βρήκε τόπο κατάλληλο για το ανθρώπινο γένος. Οι Μαορί της Νέας Ζηλανδίας πιστεύουν ότι η ψυχή επιστρέφει στη γη μετά το θάνατο με τη μορφή της πεταλούδας. Στα νησιά του Σολομώντα εκείνος που φεύγει απ’ τη ζωή, μπορεί να διαλέξει τι θα γίνει μετά το θάνατο και επιλέγει συχνά μια πεταλούδα. Στον Ισλαμικό Σουφισμό η νυχτοπεταλούδα που αναλώνεται στο φως της φλόγας του κεριού είναι η ψυχή που αναλώνεται στη θεία φλόγα. Η Γκιμπούτας αναγνωρίζει με τη σειρά της στο σύμβολο της πεταλούδας ένα από τα ιδεογράμματα της πρώιμης νεολιθικής γλώσσας των προωτευρωπαϊκών φύλων και συνδέει το σύμβολο με τις ιδιότητες της μητέρας θεάς. Οι πρωτοευρωπαϊκοί λαοί γενικά πίστευαν ότι η ανθρώπινη ψυχή έπαιρνε τη μορφή της πεταλούδας και έτσι την αντιμετώπιζαν με μεγάλο σεβασμό, συχνά με φόβο. Οι Βορειοευρωπαϊκοί λαοί είναι γεμάτοι παραδόσεις για το γεγονός ότι τα όνειρα δεν έιναι τίποτε άλλο από περιπλανήσεις της ψυχής-πεταλούδας σε άλλους κόσμους. Στη νότια Γερμανία οι παραδόσεις αναφέρουν ότι οι νεκροί ξαναγεννιούνται σαν παιδιά που πετούν τριγύρω με τη μορφή της πεταλούδας. Τούτο συνδέει τις πεταλούδες με την ιδέα της γονιμότητας. Οι Ιρλανδοί με τη σειρά τους θεωρούν ότι οι πεταλούδες είναι οι ψυχές των νεκρών που περιμένουν να περάσουν από το Καθαρτήριο. Επιστρέφοντας στην αρχαία ελληνική ψυχή ως πεταλούδα, θα επιχειρήσουμε άλλον έναν συγκρητισμό, καθώς ανακαλύπτουμε μια ενδιαφέρουσα σύμπτωση στη μυθολογία των Αζτέκ και των Μάγια. Η Ιτζπαπαλότλ είναι η θεά οψιανός-πεταλούδα, δηλαδή η ψυχή εγκλωβισμένη μέσα στην πέτρα. Η φαινομενικά αντινομιακή ιδέα είναι ότι η πεταλούδα/ψυχή απελευθερώνεται από το σώμα από τη θυσιαστική λεπίδα του οψιανού και ταυτόχρονα εγκλωβίζεται μέσα του. Η Ιτζπαπαλότλ είναι το θηλυκό αντίστοιχο του θεού Τετζκατλιπόκα («τετζκάτ» σημαίνει «εγχειρίδιο οψιανού»). Η πεταλούδα είναι, επίσης, σύμβολο του Ξοτσιπίλλι του αρσενικού θεού της βλάστησης και των λουλουδιών, ο οποίος όμως συνδέεται και με το αστραποβόλημα της φλόγας. Δραστηριότητες Το έντομο αυτό είναι πολύ αγαπητό στα παιδιά και έτσι προτείνουμε να κάνετε μικρά προγράμματα που θα τα φέρουν περισσότερο σε επαφή μαζί του. Ασχοληθείτε με τα στάδια μεταμόρφωσής του. Οι πεταλούδες όπως και άλλα έντομα συνεχώς λιγοστεύουν. Ψάξτε να βρείτε μαζί με τα παιδιά τους λόγους εξαφάνισής τους , πρώτα στην περιοχή σας και μετά αν τα παιδιά είναι μεγάλα και σε πανευρωπαϊκό ή παγκόσμιο επίπεδο. Κάντε μια λίστα των προβλημάτων και προσπαθείστε να ενημερώσεται και τα υπόλοιπα παιδιά του σχολείου με αφίσες. Βρείτε στο διαδίκτυο φωτογραφίες από τα είδη της πατρίδας μας ή και παγκόσμια και κάντε μια αφίσα ή για κάθε μέρος ξεχωριστά που θα τις εκθέσετε. Ασχληθείτε με "Το δάσος των πεταλούδων" στη Ρόδο και τα σοβαρά προβλήματα επιβίωσης των πεταλούδων.http://hellas.teipir.gr/Thesis/Petaloudes/greek/koilada.html Διαβάστε το παραμύθι "Η πεταλούδα που δεν μπόρεσε να κρατήσει την υπόσχεσή της" της Μάρως Λοίζου. Το βιβλίο της Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου ¨Το χελιδόνι και η πεταλούδα". Το παραμύθι " Οι πρώτες πεταλούδες"http://magicasland.com/oi-protes-petaloudes/2006/09/13/ Διηγηθείτε το ινδιάνικο παραμύθι για τις πεταλούδες. Η καθαρή ομορφιά της πεταλούδας ερμηνεύεται σε ένα μύθο των Παπάγκο. Σύμφωνα με τον μύθο, ο δημιουργός ένιωσε θλίψη για τα παιδιά, όταν συνειδητοποίησε ότι το πεπρωμένο τους ήταν να γεράσουν και να γίνουν αδύναμα πλάσματα. Μάζεψε, λοιπόν, τα όμορφα χρώματα από διάφορες πηγές όπως το φως του ήλιου, τα φύλλα, τα λουλούδια, και τον ουρανό. Έβαλε τα χρώματα σε ένα μαγικό σακκούλι και το παρουσίασε στα παιδιά. Όταν εκείνα το άνοιξαν, οι χρωματισμένες πεταλούδες πέταξαν έξω ελεύθερες, γοητεύοντας τα παιδιά που δεν είχαν δει ποτέ τίποτα τόσο όμορφο. Οι πεταλούδες τραγούδησαν κι έκαναν τα παιδιά ακόμα πιο ευτυχισμένα. Όμως, τα πουλιά παραπονέθηκαν στο δημιουργό γιατί οι πεταλούδες ήταν τόσο όμορφες και μπορούσαν να τραγουδούν όπως τα πουλιά. Γι' αυτό ο δημιουργός απέσυρε από τις πεταλούδες τη δυνατότητα να τραγουδούν. Από τότε, αν και όμορφες, παραμένουν σιωπηλές.